دو بیتی 41

 

«قُنوت»

در قنـــوتم صــورتِ مـــاهِ تـــو آمـــد در یـــاد

غنچه ی ســرخِ لب و زُلفِ پریشـان در بـــاد

 

ذکر تسبیح قنوتم با تـــو صـــد چنـــدان شد

بی خود از خود شدم و شعله به جانم افتاد

«رادمان»

 

/ 0 نظر / 3 بازدید