دو بیتی 107

 

تقدیم به گلِ آفتاب گردان که عشق به خورشید را هرگز فراموش نمی کند...

 

«گلِ آفتاب گردان»

شب، رو به سَحر شد، گلِ آفتاب گردان

خورشیـــد، خبــــر شد، گلِ آفتاب گردان

 

چشمانِ قشنـــگت، چه خُمـــار آلـــودند

دل، خون به جــگر شد، گلِ آفتاب گردان

«رادمان»

 

/ 0 نظر / 31 بازدید