درباره سانچی

⭕️ نفت‌کش سانچی سرانجام غرق شد.

اما آیا چینی‌ها مقصر هستند؟

اختلاف‌نظر ایران و چین، سر موضوع زمان آغاز عملیات جست‌وجو بود.

مسوولان ایرانی می‌گفتند با توجه به تجربه‌هایی که از آتش‌سوزی نفت‌کش‌ها در زمان جنگ با عراق کسب کرده‌ایم، این‌طور تشخیص می‌دهیم که حالا زمان نزدیک شدن به سانچی است.

اما چینی‌ها معتقد بودند تا زمانی که آتش خاموش نشده، نمی‌توان روی عرشه رفت زیرا جان امدادگران به خطر می‌افتد.

پس از آن برخی رسانه‌ها و فعالان شبکه‌های اجتماعی جوسازی کردند که چینی‌ها قصد ندارند تا به نجات خدمه ایرانی کمک کنند و دست روی دست گذاشته‌اند و به تماشا ایستاده‌اند و منتظرند تا آتش خود به خود خاموش شود.

همزمان که عده‌ای به مردم دروغ می‌گفتند، کشتی‌های آتش‌خوار در حال پاشیدن آب به سوی سانچی بودند و تمام تلاش خود را می‌کردند.

حملات نرم بعضی‌ها به چینی‌ها ادامه داشت تا آن که پیش‌بینی‌های کارشناسان شرقی به واقعیت پیوست و آتش دوباره زبانه کشید، به طوری که اگر امدادگران حتی در نزدیکی نفت‌کش بودند نیز در اثر شدت حرارت جان خود را از دست می‌دادند و در نهایت شناور غرق شد.

هم چینی‌ها و هم مسوولان ایرانی به خوبی می‌دانستند که با توجه به شرایط وخیم سانچی سرنشینان آن در نخستین دقایق پس از وقوع حادثه جان باخته بودند، اما با این حال گروهی از رسانه‌ها تلاش کردند تا با برانگیختن احساسات مردم، به روابط ایران و چین آسیب تحمیل کنند.

از سوی دیگر این که تصادف بین دو شناور به چه علت رخ داده و چه کسی مقصر است، در آينده مشخص خواهد شد.

فرق تفکر ایران و چین در این است که ما می‌خواستیم احساسی و مانند دوران جنگ عمل کنیم، اما چینی‌ها منطق، اصول حرفه‌ای، استاندارد و ایمنی را در اولویت تصمیمات خود قرار دادند تا از تلفات بیشتر پیش‌گیری کنند.

بدون تردید خیلی‌ها با خود می‌گویند: «اگر یکی از اعضای خانواده نویسنده این یادداشت هم داخل سانچی بود، او باز هم این‌طور فکر می‌کرد که چینی‌ها تمام تلاش خود را کرده‌اند؟»

نکته همین‌جاست که گفتار، رفتار و کردار ما بیشتر مواقع بر پایه احساسات استوار است.

ما یاد نگرفته‌ایم که وقتی حادثه‌ای رخ داده، خودمان را به جای کسی تصور کنیم که مسوولیت جان و سلامتی امدادگران را بر عهده دارد و به او حق دهیم که باید مراقب ریسک و خطرات باشد. برای خیلی از ما مهم نیست که امدادگرها جان خود را از دست دهند، زیرا معتقدیم آنها هر ماه حقوق دریافت می‌کنند تا برای ما مردم بمیرند.

این روش تفکر، بسیار خطرناک است اما چنان در جامعه رسوخ کرده که امروز آتش‌نشان‌ها، تکنسین‌های اورژانس و پرستارها از کمترین حد احترام بین مردم برخوردار هستند.

در مدرسه و دانشگاه به ما یاد نداده‌اند که آتش‌نشان هم انسان است، حق زندگی دارد و خانواده‌اش در خانه انتظار او را می‌کشند. ما فقط این را می‌دانیم که جان و مال و سلامتی خودمان از هر چیزی مهم‌تر است.

مسوول چینی که دستور نزدیک شدن امدادگرها به عرشه سانچی را صادر کند، می‌داند که اگر اتفاقی رخ دهد و تشخیص و تصمیم او اشتباه باشد، باید در مقابل هر اتفاقی پاسخگو باشد.

چینی‌ها هیچ‌وقت امدادگران خود را با دستورات احساسی خود به خطر نمی‌اندازند و مانند کسانی نیستند که آتش‌نشان‌ها را بدون بیسیم دستی داخل ساختمان مشتعل در حال ریزش فرستادند و هیچ‌وقت نیز مسوولیت اشتباه خود را قبول نکردند.

کسانی که می‌خواهند مردم ایران از چینی‌ها خشمگین باشند، از کاهش روابط بین تهران و پکن نفع سیاسی و تجاری می‌برند.

هیچ کارشناس یا منبع معتبر جهانی تاکنون نگفته که چینی‌ها در خاموش کردن آتش سانچی کوتاهی کرده‌اند، اما برخی افراد در ایران چنان با اطمینان درباره این موضوع توئیت می‌کنند، گویی از همه بشر بیشتر می‌فهمند و می‌توانند دنیا را مدیریت کنند.

فعالان شبکه‌های اجتماعی که بدون داشتن اطلاعات، دانش و تجربه مشغول تحلیل ماجرا هستند، می‌بایست ابتدا حوادث مشابهی را که در ایران و نقاط دیگر جهان رخ داده، بررسی کنند و دیدگاه‌های کارشناسان را بخوانند یا جویا شوند تا با انتشار مطالب دروغ و بی‌اساس، افکار عمومی را خواسته یا ناخواسته فریب ندهند.

@farvartishr
/ 1 نظر / 205 بازدید