نماز جماعت یا کمک به مردم؟!

 

ماشینو که پارک کردم، می خواستم برم مسجد. {گوش شیطون کر، اخیرا خیلی آدم خوبی شده ام! (البته منظورم این دو، سه روزه است!) وقت نماز که میشه، اگه دور و بر یه مسجد باشم، سریع خودمو به نماز جماعت می رسونم و تند تند فیض می برم! آخه دوش معنوی گرفتن، بد جوری بهم حال داده!} هنوز قدم اول رو به سمت مسجد بر نداشته بودم که دیدم یه دفعه یه ماشین درب و داغون، پشت ماشینم پارک کرد. راننده اش با عجله بیرون اومد و با استرس دستشو به طرف ماشین های عبوری بلند کرد و گفت: دربست... دربست...

با خودم گفتم: داعش! غلط نکرده باشم این یارو عضو گروه داعشه و احتمالا تا چند دقیقه ی دیگه ماشینش و ماشینم و این محله منفجر می شن! ناخود آگاه به طرف ماشینم برگشتم تا از محل دورش کنم. (جالبه! اون چیزی که اون لحظه برام مهم بود، ماشینم بود! اصلا به ذهنم خطور نکرد، پس مردم بیچاره که تکه تکه میشن، چی؟!)

در این گیر و دار، دیدم مرد داعشی(!)، طوری که من بشنوم گفت: حالا که به خاطر دو قدم، ماشین دربست هم می خواهی، هیچ کدوم سوارت نمی کنن... (خوشبختانه عربی یا چچنی صحبت نمی کرد!) گفتم: مگه کجا میخواهید برید؟ گفت: من راننده سرویس بچه های دبستانی ام. ماشینم خراب شده، میخوام خودمو زودتر به مدرسه ی بچه ها برسونم تا سرگردون نشن...

از این که عجولانه درباره اش قضاوت کرده بودم، شرمنده شدم.

در راستای ذخیره سازی(!) ثواب، در یک دو راهی عجیب گیر کرده بودم:

1ـ کمک به یک نیازمند (مقدار ثواب: امام صادق(ع) فرموده اند: هرکس خانه خدا را طواف کند، خداوند عزّوجلّ شش هزار حسنه برای او می‌نویسد و شش هزار گناه از او می‌آمرزد و شش هزار درجه به وی عطا می‌فرماید و شش هزار حاجت از او برآورده می‌سازد. سپس فرمودند: «گره‌گشایی از کار یک مؤمن، ده برابر این طواف فضیلت دارد!»)

2ـ شرکت در نماز جماعت(مقدار ثواب: پیامبر(ص) فرموده اند: صف های نماز جماعت امّت من بر روی زمین مانند صفوف ملائکه در آسمان هاست و یک رکعت نماز جماعت مساوی است با بیست و چهار رکعت نمازی که هر رکعت آن نزد خدا محبوب تر است از عبادت چهل سال!)

دل را به دریا زدم و با عنایت به شعر معروف سعدی شیرازی که فرموده است: «عبادت به جز خدمت خلق نیست.» مرد داعشی... ببخشید مرد مسئولیت پذیر و مقیّد به وفای عهد را به مقصدش رساندم و حساب و کتاب ثواب را به خدا واگذار کردم...

(با ذکر این خاطره ـ اگر چه نیت من درسی برای دوستان نوجوان و جوان بود ـ ولی احتمالا با رونمایی کردن از آن(!)، کلی ثواب نفله شده است!)

منابع احادیث: سایت تبیان

 

/ 0 نظر / 20 بازدید