دو بیتی 64

 

«زلفِ سیاه»

دخترِ ماه کـه مِهرش به دلم افتاده است

چه صفایی به سرِ زُلـفِ سیاهش داده است

 

کاش، فکرِ دلِ بیچاره ی منِ هم می بود

که در اندیشه ی او، خواب و خوراکم باده است

«رادمان»

 

/ 0 نظر / 4 بازدید