بینش

دلنوشته های ادبی

غزل ساقی مهر

 

 

بی تو، شب این میکده فرجام ندارد

یک جرعه می ریخته در جام ندارد

 

ای ساقی مهر و غزل و باده و لبخند

باز آی که این خانه دلارام ندارد

 

سیمای دل انگیز تو آیینه ی ماه است

تشبیه تو با ماه که ایهام ندارد

 

چشمان سیاهت که سیه چاله ی زیباست

از جاذبه اش، خاطرم آرام ندارد

 

همچون گل سرخی که به هنگام شکفتن

آغوش تو یک راه به جز کام ندارد

 

از بس که تو را قبله ی این میکده خواندم

گفتند خلایق که وی اسلام ندارد

 

غافل که من از جام تو سرشار یقینم

اسلام به جز وصف تو احکام ندارد

 

هر چند سخن، نزد بزرگان بود، اما

محبوب مرا حافظ و خیام ندارد

 

رادمان

 

  
نویسنده : رادمان ; ساعت ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٦/٢٢
تگ ها :

راهنما

 

در بیابانِ رسیدن تا تو

دیر وقتی است که سرگردانم...

کاش با نشانه ای

هادی و راهنمایم باشی!

«رادمان»


  
نویسنده : رادمان ; ساعت ۱:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٦/۱٥
تگ ها :

میوه ی ممنوعه

 

به هوس افتادم

بخورم میوه ی ممنوعه ی این دنیا را

هر چه را گاز زدم،

خبری هیچ نشد!

«رادمان»


  
نویسنده : رادمان ; ساعت ۱:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٦/۱٥
تگ ها :

کوچ

 

یاد آن روز به خیر!

فصل تابستان بود

در پی آب،

سرازیر شدم تا ته آن دره ی سبزی که تو آن جا بودی

لبِ یک چشمه ی پر آب،

کنارِ صخره

مِثل یک رویا بود...

 

دختری با قد و بالای بلند

«لَچَک» و «جومَه» و «مینا» خوشرنگ

زلفِ زیبای سیاهت در باد

مَشکِ آبی بر دوش

تک و تنها خاموش

 

تو در آن حال، که آرام نگاهم کردی

من به چشمم دیدم

غنچه ی سرخِ لبانی که پُر از بیداد است

و کنارِ لب ها

خالِ مشکینِ خموشی که پُر از فریاد است

دیدم انگار که با مژگانت

نیزه ها بر دلِ من افکندی

دخترِ ایل،

نمی دانستم

این قَدَر خوشگل و بی مانندی...

 

حیف، سرمای زمستان آمد

«کوچ»، در کَرنا شد

و تو از چشمه ی رویایی من دور شدی

کاش در «مال کَنون»

قلبِ بیمارِ مرا می کَندی،

با خودت می بردی...

«رادمان»


  
نویسنده : رادمان ; ساعت ٥:٠۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/۳/٢٢
تگ ها :

مریم مقدس

 

خدایا!

مریم زیبا که یادت هست؟!

همان دوشیزه ی محجوب عِمرانی

چه تهمت ها شنید بیچاره ی مظلوم

چه شد که بردی از شهرش

به دشتِ ناکجا آباد؟!

چه شد که بر خلافِ سیره ی مرسوم

چنان کردی که عیسی،

بی پدر،

مولود دنیا شد!

تو و مریم چه رازی در نهان دارید؟!

خداوندا

اگر چه شک ندارم

کارهایت حکمتی دارند

ولیکن قصّه ی مریم

عجب گمراه کرده

عالَم و آدم!

«رادمان»

  
نویسنده : رادمان ; ساعت ۸:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/۳/٢٠
تگ ها :

← صفحه بعد